خدای باران نگهدار تو باشد؛ ایران

به گزارش خبرگزاری صداوسیما؛ مرکز سمنان، روز‌هایی از سال که در سمنان چنان رعد و برقی بزند که دلت هری پایین بریزد و نگاه کنی به آسمان که ببینی چه خبر است زیاد نیست.

روز‌هایی که آنقدر باران شدید شود که خودت را برسانی کنار پنجره، بازش کنی و تا آنجا که ریه ات جا دارد بوی نم خاک آب خورده را فرو بدهی توی ریه ات به انگشتان دو دست هم نمیرسد، اینکه بروی زیر باران و خیس خیس شوی؛ آنقدر که آب از سر و رویت بچکد و لباس به تنت بچسبد؛ که دیگر هیچ.

اینجا سمنان است؛ بارانش نم نم است؛ گاهی تند و رگباری است؛ ۱۰ دقیقه‌ای می‌آید و تمام میشود و بعد انگار نبوده است؛ نه لباست را آنچنان خیس میکند و نه تو را سرما میدهد؛ یک مهربانی خاصی دارد آمدنش...

بهار امسال، اما؛ باران سمنان فرق دارد؛ چه کسی یادش می‌آید در این استان در یک شبانه روز ۴۰ میلیمتر باران آمده باشد؟

غرش رعد و برقش، لطافت آمدنش، اینکه می‌آید و طولانی می‌ماند، می‌ماند و آب از سر و رویمان چکه می‌کند، قطره‌های آب، عینک‌ها را شیشه پاک کن لازم می‌کند، ما را به عطسه می‌اندازد.

باران امسال هی ما را می‌کشد پشت پنجره، می‌برد توی خیابان، چه کسی دلش می‌آید توی این باران چتر بگیرد دستش؟ که چتر بسته یعنی دل سپردن.

دل سپردیم به خیابان.

جای چتر؛ سرپناه ما در بهار امسال پرچم است؛ آن ۳ رنگ شاداب و مغرور که مخرج مشترک همه ملک و ملت است؛ حیات و سرنوشت است؛ جان پناه است.

پرچمی که وقتی باران خیس و سنگینش می‌کند؛ آن سنگینی اش؛ آن متانت همیشه باوقارش را بیشتر دوست داریم...

که درباره اش کلمات را مانند فرش به هم میبافیم، شهامتمان گل می‌کند، آبش برای ما خاک است و خاکش سرمه چشم و برای او، که مادر است؛ همه فرزندند؛ کسی قهرمان یک نفره نیست؛ همه ابرند، همه رعدند، همه بارانند.

اینجا زیر باران ما کتاب تاریخ ۵۰ سال دیگر را مینویسیم؛ ضریب شرافتمان را نشان میدهیم و باور داریم در این شب‌های بارانی، در حال فتح خاکریز‌هایی هستیم که ما اعتبارش هستیم.

معتقد و منتقد کنار هم دوره مسئولیت اجتماعی را زیست میکنیم؛ وقتی سرمایه اصلی مان، پرچم میهنمان را بالای سرمان میگیریم و راه می‌رویم و فصل تازه‌ای از وطن دوستی را هر شب فریاد میزنیم که خدای باران نگهدار تو باشد ایران

نویسنده: آرزو کاشی؛ به بهانه شب‌های بارانی نمایش وطن پرستی در سمنان