دایه دایه وقت جنگه آوایی برخاسته از قلب فولکلور لرستان

این ترانه که پرآوازه‌ترین سروده لری در مقام «سه‌پا» به شمار می‌رود، ریشه‌ای بیش از صد سال دارد و به دوران جنگ جهانی اول و حضور نیروهای روس و انگلیس در ایران بازمی‌گردد؛ دورانی که اقوام لر برای مقابله با آزار بیگانگان و تقویت روحیه مقاومت، این نغمه را می‌خواندند. اجرای این اثر معمولاً با کمانچه ــ مهم‌ترین ساز اقوام لُر ــ همراه بوده و بیانگر رشادت و ایستادگی مردمان این دیار است.

شهرت «دایه‌ دایه» تنها به لرستان محدود نمانده و به دلیل مفهوم حماسی و روحیه‌بخش خود، در سراسر ایران شناخته شده و در بزنگاه‌های مقاومت و مبارزه زمزمه می‌شود.

این اثر نخستین بار در دهه ۳۰ خورشیدی توسط غلام جمشیدی با افزودن بیت «موتورچی» اجرا شد. پس از آن نیز هنرمندانی چون علیرضا حسین‌خانی، پیرولی کریمی، حشمت رشیدی، رضا سقایی ومحمد میرزاوند و دیگر نوازندگان و خوانندگان لر نسخه‌های مختلفی از آن ارائه کرده‌اند. 

«دایه دایه وقت جنگه» در سال ۱۳۸۶ در فهرست آثار فاخر و ماندگار یک‌صد سال اخیر موسیقی ایران به ثبت ملی رسید؛ افتخاری که جایگاه این ترانه را به‌عنوان بخشی از هویت موسیقایی لرستان و یکی از شاخص‌ترین آثار حماسی موسیقی نواحی تثبیت کرد.

در میانه همین شور و همصدایی، صدا و سیمای لرستان نیز با تولید یک نماهنگ از حضور اقشار مختلف مردم و همخوانی این سرود، تصویری تازه از این وحدت را ثبت کرده است؛  

نماهنگی به تهیه‌کنندگی احسان بیرانوند  که در بازخوانی دوباره این نغمه حماسی اثر گذار است.

امروز نیز با هر بار اجرای این نغمه،پژواک اتحاد، ایستادگی و غیرت لرستان در گوش‌ها می‌پیچد؛ صدایی که از گذشته آمده، اما همچنان برای امروز و فرداست.