سروده شاعر هندی برای کودکان میناب

به گزارش خبرگزاری صدا وسیما، می‌گویند خاک با خود سردی می‌آورد و سنگینی غم را بر دل داغداران کم می‌کند، اما داغ شهادت ۱۶۸ دانش‌آموز و معلم شهید مدرسه شجره طیبه میناب پس از گذشت حدود شش ماه همچنان تازه است؛ جنایتی که بازتاب گسترده در افکار عمومی داشت.

در ماه‌های اخیر بسیاری از چهره‌های فرهنگی و سیاسی به این جنایت آمریکا واکنش نشان دادند و آن را زیر سوال بردند. بسیاری شهادت بی‌رحمانه دختران مدرسه میناب را یادآور شهادت ۲۰ هزار کودک فلسطینی دانستند که اسرائیل حتی بردن نامشان را ممنوع کرده است.

دکتر سانجوکتا داسگوپتا شاعر، داستان‌نویس، منتقد و مترجم از چهره‌های فرهنگی هندوستان است که به این جنایت واکنش نشان داده است.

 او عضو شورای عمومی «ساهیتیا آکادمی» در دهلی نو و مدیر هیئت مشاوران زبان انگلیسی این آکادمی بوده است. او رئیس «کتابخانه بین‌فرهنگی شعر و اجرا» در کلکته است و ۲۶ کتاب منتشر شده دارد. اشعار او به زبان‌های آلمانی، صربی، بنگالی، هندی، پنجابی، کشمیری و تامیل ترجمه شده است. او در سروده‌ای برای کودکان شهید میناب نوشت:

مثل هر صبح روز‌های مدرسه.

لبخند می‌زدند و می‌خندیدند، در حالی که وارد کلاس‌هایشان می‌شدند

معلمانشان برایشان قصه می‌گفتند.

و تأکید می‌کردند که اعداد هم به اندازه کلمات مهم‌اند.

در دبستان دخترانه‌ی «شجره طیبه».

معلمان و دانش‌آموزان می‌خواندند.

می‌نوشتند، می‌خندیدند و بازی می‌کردند.

بی‌خبر از آنکه به زودی نام‌هایشان.

تبدیل به عدد خواهد شد.

در آن روز شوم، ۲۸ فوریه ۲۰۲۶.

مرگ از آسمان صبح فرو ریخت.

یک «تام‌هاوک» مرگبار.

آنها را برای همیشه خاموش کرد.

مدرسه‌ی محبوبشان، اکنون تلی از آوار است؛ محو شده از هستی.

تکه‌های پراکنده پیکر کودکان.

همه‌جا افتاده بود؛ تابوت‌های کوچک که با مهربانی حمل می‌شدند

هیچ‌کس فراموش نخواهد کرد و نخواهد بخشید.

آن‌گاه که فریاد کودکان در هوا می‌پیچد.

روز و شب، هر روز، هر شب از آن پس…

هیچ‌کس، هیچ انسانی، دیگر خواب نخواهد داشت.